هدف از بانداژ زخم، محکم کردن گاز پوشش دهنده زخم، بی حرکت کردن شکستگی ها یا کوفتگی ها، ایجاد فشار برای توقف خونریزی و محافظت از ناحیه آسیب دیده است.
تکنیک ها:
1. روش دایره ای: این روش اغلب برای مچ دست و مناطقی از اندام با ضخامت مساوی استفاده می شود. ابتدا بانداژ را به صورت دایره ای بپیچید. اولین بسته بندی باید کمی زاویه دار باشد. روکش های دوم و سوم دایره ای هستند و گوشه زاویه دار لفاف اول زیر پوشش های دایره ای فشرده می شود. در نهایت انتهای باند را با نوار چسب محکم کنید یا انتهای آن را به دو نوار ببرید و گره بزنید.
2. روش سرپانتین: این روش اغلب برای محکم کردن اسپلینت ها استفاده می شود. ابتدا بانداژ را چند بار به روش دایره ای بپیچید. سپس در فواصل زمانی متناسب با پهنای باند، به صورت مورب به سمت بالا یا پایین بپیچید.
3. روش مارپیچی: این روش اغلب برای مناطقی از اندام با ضخامت مساوی استفاده می شود. ابتدا به روش دایره ای چند بار بپیچید. هر پوشش بعدی به اندازه یک -سوم یا دو{4}} با روکش قبلی همپوشانی دارد و یک مارپیچ را تشکیل می‌دهد.
4. روش تا زدن معکوس مارپیچی: این روش برای نواحی اندام با ضخامت نامساوی استفاده می شود. ابتدا به روش دایره ای بپیچید. وقتی به ناحیه ضخیم‌تری رسیدید، هر بسته باند را برعکس تا کنید و یک -سوم یا دو{4}}روی بسته قبلی را روی هم قرار دهید. به همین ترتیب پیچیدن را از پایین به بالا ادامه دهید.
موارد احتیاط:
1. کلید بانداژ مناسب این است که از بسته بندی خیلی سفت یا خیلی شل خودداری کنید. در غیر این صورت، می تواند باعث گردش خون ضعیف شود یا ممکن است بانداژ آنقدر شل باشد که گاز را محکم نکند. اگر بی تجربه هستید، پس از بانداژ کردن، علائم گردش خون ضعیف مانند خنکی یا تورم در قسمت انتهایی اندام را بررسی کنید.
2. هنگام گره زدن، از قرار دادن مستقیم آن روی زخم یا پشت بدن خودداری کنید تا از ناراحتی هنگام خواب جلوگیری کنید.
3. در شرایط اضطراری که بانداژ در دسترس نیست، حوله، دستمال، ملحفه تخت (به نوارهای باریک پاره شده)، یا جوراب های بلند نایلونی می توانند به عنوان جایگزین باند استفاده شوند.